Wat is een beeld als het niet langer gevangen zit in verf of steen? In het werk van Ommery De Zutter is kunst geen resultaat, maar een bevraging. Hij vertrekt vanuit de logica van de architectuur, maar schudt die vervolgens als een slangenhuid af. Wat rest is ruimte die niet langer gebouwd wordt, maar zich ontvouwt, laag na laag, pixel na pixel. Oneindigheid is zijn speelveld. Digitale oneindigheid zijn kompas. Kunstflaneur Yves Joris sprak hem tijdens zijn expo in de XYZ lounge in Gent.
Je bent opgeleid als architect. Wanneer begon je te voelen dat die discipline niet volstond?
Eigenlijk al heel vroeg. Tijdens het eerste jaar van mijn opleiding voelde ik een weerstand tegenover het traditionele tekenen. Plannen, snedes, het leek me inefficiënt. Waarom blijven hangen in lijnen op papier, als je in drie dimensies kan denken? Waarom blijven schetsen als je het ook kan beleven, al wandelend door een digitaal model? Die manier van kijken, van bouwen in de geest, was voor mij vanzelfsprekend. Het was toen nog geen kunst, maar wel een manier van denken.
Die digitale aanpak moet op enige scepsis gestoten hebben binnen de opleiding?
Zeker. Wat ik maakte in AutoCAD werd vaak als lelijk bestempeld. Er werd gezegd dat ik sfeer miste, de poëzie van het handwerk. Maar voor mij zat die sfeer net in de precisie, in het idee dat ik iets kon tonen dat nog niet bestond. Er was weerstand bij docenten. Begrijpelijk, want ze waren gevormd in een andere methode, een andere beeldtaal. De bevestiging kwam pas later, tijdens mijn masterjaar in Shanghai. Daar zag ik hoe het digitale geen uitzondering was, maar de standaard. Ik stond naast toparchitecten die werkten met dezelfde tools, dezelfde denkbeelden.
Vanaf dan was architectuur niet meer genoeg?
Het was het begin van een zoektocht. Ik stelde me vragen die verder gingen dan het bouwen. Waarom zouden we fysieke gebouwen maken als we in de digitale ruimte álles kunnen doen? Waarom nog een gevel optrekken als we een wereld kunnen oproepen waarin licht en emotie vrij kunnen stromen? Zo begon ik de architectuur als medium los te laten. Het werd iets anders. Eerst was dat vaag. Een gevoel, een intuïtie. Tot ik iets maakte waarvan ik dacht: dit is geen ontwerp meer. Maar is het dan kunst?
Dat woord ‘kunst’ kwam dus niet vanzelf?
Nee. Ik herinner me dat ik een werk naar een vriendin stuurde met de boodschap: “Ik denk dat ik een kunstwerk gemaakt heb.” Het voelde fout binnen de architectuur. Het was niet functioneel, niet logisch, maar had een andere lading, een andere taal.
Lees hier verder